Ekranlarda allanıp pullanan o şaşalı diplomatik şovların ardındaki kirli gerçekleri tüm çıplaklığıyla masaya yatırmanın zamanı geldi. Bir önceki değerlendirmemizde, ana akım medyanın yarattığı illüzyona kapılıp Türkiye’nin güya “rest çeken” bir pozisyonda olduğunu varsaymak, masadaki teslimiyetçi ve uysal duruşu ıskalamak demekti. Resmi ve gerçek resmi birbirinden ayırmak tam da bu noktada bir gazeteci namusudur. Ortada çekilen bir rest falan yok! Aksine, bunca jeopolitik güce, Doğu Akdeniz ve Mavi Vatan gibi hayati kırmızı çizgilerimize rağmen, NATO zirvesi ve sonrasında sergilenen duruş, Türkiye’nin adeta bir ABD askeri gibi konumlandırıldığının en açık kanıtıdır.
Kapalı kapılar ardında, milletin gözünden uzakta ne gibi kararlar alındığı, hangi tavizlerin verildiği henüz tam olarak bilinmiyor. Ancak diplomasinin dili neticelerle konuşur. NATO zirvesinin hemen ardından ABD’nin vakit kaybetmeden İran’a saldırması, o gizli toplantılarda nelerin pişirildiğini, kimlerin hangi operasyonlara yol verdiğini açıkça göstermektedir. Biz bölgenin kalbinde, enerji koridorlarının merkezinde bir oyun kurucu olmak yerine, o şımartılmış ve küstah “coni”nin bölgeyi ateşe veren planlarına lojistik ve siyasi kalkan mı oluyoruz?
Milli projelerimiz olan KAAN’ın motoru için bile “Belki… Belki vermeyiz!” diye bizimle kendi evimizde dalga geçen emperyalist bir yapının arkasına hizalanmak, bu devletin bağımsızlık genlerine aykırıdır. İçerideki siyasal islamcı güruh ise bu derin teslimiyeti görmezden gelip, yabancı liderleri mehterlerle karşıladık diye ucuz kahramanlık hikayeleri anlatarak milleti avutuyor. Oysa tarih bilir; Osmanlı sefere giderken düşmana diz çöktürmek için mehter çalardı, şimdi ise küresel çeteler bölgemizi işgale gelirken onların arkasında saf tutanlar mehter çalıyor. NATO’ya da, onun bölgedeki maşalığına soyunan her türlü gizli uzantıya da oldum olası karşı durmaya, bu mandacı siyaseti deşifre etmeye devam edeceğiz.
Yazar: Gazeteci Yazar Tankutalp ALTUNSOY
News
