“Eski bayramlarmış,

herkesin ağzında kocaman bir,

küçücük eski.

Etkisinde kalınmış,

küçükken kazanılmış,

büyük anıların.

Oysa,

değişmesini bir bir seyretmedik mi?

Elimizle değiştirmedik mi?

İstemedik mi?

büyümeyi hepimiz.

Hayaller kurarak,

ve kurulan hayallerin gerçekleşmesi için,

inşa ederek ömrümüzü.

Şimdi bu eski,

özlemi nedir ki.

Her yıl yenisi ile,

değiştirdiğimiz,

teknolojinin oyuncaklarını,

elimizden ne zaman bıraktık ki?

Aramak,

yerine dostları,

sevilenleri,

bizim adımıza,

duygu satan,

satıcıların hazırladığı,

sahte mutluluk,

mesajlarını atan biz değilmiyiz?

Sonra,

“Nerede o eski anılar” …

Yeni nesil,

konuşma dilimiz ve araçlarımızla,

eskiye özlem yazıyoruz,

ne komedi ama.

Dost meclislerinde,

akraba ziyaretlerinde,

elimizde oyuncaklarımız,

ne sohbet eden var,

ne konuşulanları dinleyen.

Eski bayramlarmış peh,

herkesin ağzında kocaman bir,

küçücük eski.

Hadi oradan be,

kim inanır size.

Etkisinde kalmışsınız,

küçükken kazanılmış,

büyük anıların.

“İnsan yaş aldıkça,

yaklaşmakta sona,

aradığınız,eski,

eski bayramlar değil,

yeni başlangıçlar.

İşte bütün derdiniz bu.

Tankutalp ALTUNSOY (şairşizofren)